Dagboek voor Karel
“Ik ga me nu klaarmaken om naar de herdenking te gaan”.
Een zin uit de mail van mijn dochter Birgit deze ochtend die inslaat als een bom.
Plots lijkt het of alle stukjes van de puzzel in elkaar passen en zit ik te wenen achter mijn computer.
Deze ochtend had ik het nog over “mijn eerste echtgenoot” tegen Richard en over aangetekende brieven die ergens verloren liggen omdat één van de koffers van de studenten nog steeds niet is toegekomen in Malawi.
Deze ochtend schreef ik in een mail aan een vertrouwd iemand: “voel ik me zo omdat het morgen 20/2 is?”
Deze ochtend beantwoordde ik de mail van een collega dierenarts van Karel die destijds ook in Malawi werkte met: “de behoefte aan omgang met gelijken komt weer op, een teken dat er teveel éénrichtingsverkeer is geweest”.
Onbewust is het een jaarlijks terugkerend gegeven: rond deze periode van het jaar geraakt mijn weerstand op.
En als ik alles op een rijtje zet, klopt dat ook.
Het begint op 8 december met het overlijden van Johan. Dan volgen Kerstmis en Nieuwjaar die ik in alle eenvoud vier in Malawi. Daarna de verjaardag van Karel, mezelf en Johan, gevolgd door het overlijden van mijn moeder en Karel op 20/2.
Deze ochtend mijn kinderen het voorstel gedaan om in de toekomst elkaar ergens halverwege het jaar en de wereld te ontmoeten voor een korte vakantie.
Elk van hen mag 10 vakantiebestemmingen voorleggen en hopelijk komt er minstens één gezamelijke favoriet uit de bus.
De moeilijke periode is weer voorbij.
Een nieuw plan is bedacht om mijn kinderen en Malawi meer in balans te krijgen zodat ik volgend jaar voornoemde data met het nodige respect maar ook met flair en humor hoop te beleven.
De zon schijnt volop en straks speelt onze meisjesploeg Sitima Sisters tegen Chanco (chanco= chancellor college = universiteit)
Met een open truck en veel ambiance zullen onze dorpsmeisjes en half Sitima toekomen op de Universiteit van Malawi.
Het wordt een mooie dag, ongetwijfeld, voor ons allen.
