lang geleden…
Nog voor 5am belt Georgie, één van de leerkrachten in Sitima, me op.
Het is zondag en mijn bioritme weet dat, ik mag een uurtje langer blijven liggen. Op weekdagen sta ik geprogrammeerd rond 5am en alhoewel ik een ochtendmens ben, heb ik toch graag de nodige ruimte om te douchen, te ontbijten en mijn programma van de dag voor te bereiden.
Wakker gemaakt en een beetje slecht gehumeurd, neem ik toch even mijn gsm onder mijn hoofdkussen vandaan om te zien wie me zo dringend nodig kan hebben.
Als ik zie dat het Georgie is, weet ik meteen waarover het gaat en stop mijn gsm terug van waar hij kwam. Een kwartier later opnieuw gerinkel en zo gaat het nog enkele keren door. [Soft Break]Hij had vandaag een afspraakje met mijn drie studenten die hun stage doen als kleuteronderwijzeres in Sitima Nursery School. Vandaag wordt zijn zoontje gedoopt en dat kan enkel doorgaan als hij eerst een weddingceremonie doorloopt. Kwestie van niet vooruit te lopen op de normale gang van zaken in het leven. De theorie ligt ver van de praktijk in Malawi. [Soft Break]Twee vliegen in één klap ook voor de studenten en de moeite om eens een kijkje te nemen hoe dat zoal in zijn werk gaat in de dorpjes rond Sitima.
Wel spijtig dat hij zijn nummer niet had gegeven aan de studenten.
Even later belt Sam. Hij volgt momenteel een cursus voor scheidsrechter in Zomba.
Of ik misschien iets te eten heb in huis want hij heeft een enorme honger en het duurt nog even voor hij weer thuis kan zijn.
Als ik hem zeg dat ik eigenlijk niks in huis heb als wat brood, gaat dat zijn verstand te boven. “In zo’n groot huis wonen en dan geen eten hebben, hoe kan dat nu?”.
Zijn dag wordt bepaald door eten, het zoeken naar eten, geld hebben voor eten te kopen, grond hebben waar eten te vinden is, het bereiden van eten, kortom: overleven. Als er eten is, is je dag geslaagd en morgen ?? een groot vraagteken voor velen.
Mijn dag wordt bepaald door van alles en nog wat maar zeker niet door eten. Eten kan ik als blanke overal, onderweg naar of terug, in de school, in elk resthouse, lodge of chique restaurant. Over eten moet ik mijn verstand niet breken.
Ik durf hem niet te zeggen dat ik vandaag naar de Ku Chawe ga brunchen en ik besluit een leugen voor bestwil te gebruiken en zeg dat ik toch in het centrum van Zomba moet zijn en hem wel wat geld zal geven om eten te kopen.
Ik besef dat ik een gevaarlijk parcours bewandel nu maar ik kon gewoon geen “neen” zeggen op zijn vraag.
Terwijl ik hier mijn buikje rond eet, overeet, troost ik me met de gedachte dat ik juist gehandeld heb. En zoals steeds: daarna zien we wel weer.
Van hieruit rijd ik naar Sitima waar zowel onze Sitima Sisters als Sitima Bullets (de jongensploeg) een voetbalmatch hebben. [Soft Break]Nu de plannen zijn gemaakt om zowel ons Youth Center verder uit te bouwen en onze voetbalspelers te ondersteunen, ben ik moreel verplicht mij regelmatig te laten zien rond het veld. Mijn aanwezigheid staat gelijk met mogelijke steun en wie weet beïnvloedt dit ook hun spel.
Ook deze week werd ons Youth Center goedgekeurd door Mr. Ndalama (= geld). Hij werkt voor District Health Office in Zomba, het eerste bureau dat je in de reeks moet passeren voor de opstart van een Health center waar we counselling en testen kunnen doen voor HIV.
Er moet nog veel gebeuren voor de eerste test zal plaatsvinden maar de start is gemaakt.
Volgende week volgen onderhandelingen met het meest nabije Makwapala Health Center om één van hun werknemers beschikbaar te stellen voor Sitima. Wij van onze kant moeten ook iemand laten opleiden. Eens dat allemaal achter de rug is, wordt ons Youth Center twee of drie dagen in de maand een Health Center. Een letterlijke en figuurlijke stap dichter in de bestrijding van het AIDSprobleem.
De aanwezigheid van Günther en Jan (dokters in spé) in Zomba deze week zijn een deel in het geheel van de uitbreiding.
Al een hele tijd zijn we in onderhandeling met de Belgische vzw Non Profit en de tijd is bijna rijp om ook daar de theorie in de praktijk om te zetten.
Het hele plaatje wordt completer. Met kleine stapjes, heel voorzichtig, breiden we uit. Als een octopus die zijn tentakels uitstrekt proberen we de lokale bevolking uit de vijf andere dorpjes van ons project YOCE te betrekken in het geheel.
