IN STIJL.
Afscheid nemen van mijn geliefd Zomba en Sitima vraagt een korte maar stevige mentale omschakeling.
Ik doe dat in stijl. Het flesje champagne “Veuve Cliquot” meegebracht door mijn lieve dochter Birgit is al geopend en de eerste tekenen van deze heerlijke ondeugd benevelt al een beetje mijn zinnen.
Op mijn klein draagbaar radiootje luister ik naar de cd van Jean Goubalt: où-est-il? Natuurlijk moet je houden van zijn muziek maar hij is een geweldig muzikant. Een aanrader en mijn gezelschap in de late uurtjes.
De open haard brandt en in mijn zetel zo dicht mogelijk bij het vuur, geraak ik in de juiste sfeer voor een dagboek, een afscheid voor even. Drie weken van verplichtingen, van plezier maar ook van verdriet. Mijn België is mijn roots en zal dat altijd blijven. Het land dat me bindt aan een verleden met familie en vrienden, een land dat me gelukkig maakt maar ook heel verdrietig. Gelukkig om wat er nog is in mijn leven, verdrietig om wat er niet meer is. Johan zijn graf bezoeken lukt nog steeds niet. Dat van Karel heb ik leren aanvaarden met de tijd en elk jaar ga ik even langs, houd ik een gesprek met hem over de dingen des levens en zeg: “wie had dit ooit kunnen voorzien”?
Naar westerse gewoonte dacht ik snel even afscheid te kunnen nemen in Sitima maar zo zagen zij dat niet. Zaterdag was echt niet de geschikte dag voor Mofolo, de Junior Director van Sitima CBO om afscheid te nemen want hij doet “de markt” en welke dag is nu beter om business te doen dan zaterdag.
Geen excuus voor hem. Afscheid nemen doe je in stijl, de studenten van UP Leuven mogen dit al ervaren hebben vorige week. Hij heeft gelijk, je weet nooit wat de dag van morgen brengen zal. Ik zou dit al lang moeten weten en toch, dat westerse gedrag, het is er moeilijk uit te kloppen. En wil ik eigenlijk wel dat ze dit eruit kloppen? Ik ben het produkt van mijn leven, een westers leven met een andere standaard dan de hunne. Een standaard waarin ik champagne lekker vind, een standaard waarin ik kan houden van Jean Goubald.
En ergens temidden van hun cultuur en mijn standaard, ontmoeten we elkaar, leren we van elkaar en doen we ons best elkaar te begrijpen. Onze WIL om er iets van te maken, is van belang. Een wil die ik voel in de gemeenschappen rond Sitima. Een wil die ik voel bij mezelf. De reden om telkens terug te komen, de reden om het vol te houden.
Malawi is als een geliefde. Het aantrekken en afstoten. We, Veerle en ik, kennen het als onze broekzak (zeg: rokzak). We sakkeren hier wat af, zagen en klagen dat het een lieve lust is. Hoe dikwijls voelen we ons hier niet alleen, onbegrepen, uitgebuit en uitgedaagd. Maar ook, hoe dikwijls hebben we dolle pret met deze inwoner van Malawi, zijn onschuld, zijn hartelijkheid, zijn stugheid, zijn oer-zijn. Tijdens onze middaglunches bij een cappucino en cake waarop we een uurtje mogen wachten, kunnen we onze emoties even luchten om daarna ieder zijns weegs te gaan. Veerle naar het hare, ik naar het mijne, gelijkend en ook heel verschillend.
Na zoveel maanden zo kort op elkaar geleefd te hebben, stijgt de spanning soms tussen ons en moeten we even afstand nemen om daarna weer in volle overtuiging terug tot elkaar te komen, elkaar te verstaan en elkaar te respecteren in wie we zijn en hoe we, elk afzonderlijk, met de omstandigheden omgaan.
Dit is het leven ten volle beleven. Het is mooi zoals Malawi mooi is. Het is moeilijk zoals Malawi moeilijk is. Het is uniek.
Nog één dag en België is weer in mijn hart en hoofd. Mijn familie en vrienden staan weer centraal in mijn leven en zullen mijn dagen vullen. Het worden heerlijke drie weken waarin ik zal ondergedompeld worden in luxe en zorgzaamheid. Even mijn assertiviteit naast me leggen en gewoon genieten van de vanzelfsprekendheid van veiligheid en vertrouwen.
Kon ik beide werelden maar tot één wereld samenbrengen.
