Terug in Malawi: van 7 januari tot 12 januari

11 januari

Klokslag 6 uur in de ochtend gaat mijn gsm af. Het is zondag 11 januari en ik heb een redelijke nacht achter de rug.

Het is Sam, één van de leerkrachten in Sitima die me zomaar even een goedemorgen wil wensen, niet wetende dat Ludwine en ik nog sliepen. Ik kan het hem niet kwalijk nemen, hij is zo gelukkig dat we terug zijn.

Ik sta op en ga buiten om hem terug te bellen want Ludwine is nog in dromenland. Ze heeft haar bed naar mijn slaapkamer verhuisd zodat ik niet alleen moet slapen. Zonder haar zou ik nu niet in Zomba zijn. Het is een prachtige ochtend, zo rustig, zo heerlijk warm, de vogeltjes die hun best doen, de honden die me verwelkomen, allemaal zo gekend en toch zo anders nu.

Na een heel geslaagde vliegreis (een hele rij zetels voor me alleen tijdens de nachtvlucht, een zetel in business gekregen op het traject Johannesburg – Blantyre), ben ik sinds woensdag terug in Zomba.

Waar ik eerst dacht mentaal goed voorbereid te zijn op mijn vertrek, werd dit de voorlaatste dag stevig verstoord door een mailtje van vrienden uit Zomba. Ze hadden wat problemen ondervonden met iemand van mijn personeel en het rommelde wat in Zomba. Het is in deze tijd van het jaar dat de mensen veel honger hebben. Het eten van de vorige oogst is op en de nieuwe gewassen zijn nog niet rijp. Het bericht hield me zodanig bezig dat mijn afscheid en aankomst in Malawi danig werden verstoord. Zo erg zelfs dat ik mijn gemaakte plannen drastig wijzigde.

Een gevoel van onveiligheid kwam over me waardoor ik besloot de eerste nacht in een hotel te gaan slapen. Alles was zo verwarrend en ik viel van de ene tegenslag in de andere. Of was ik vergeten dat er geen zekerheden zijn in Malawi. Mijn wagen wilde niet starten, ik had de sleutels van mijn auto ergens laten vallen op de parking zonder het te weten, vergat de oplader van mijn gsm in het hotel, de beveiliging die ik de dag van aankomst had laten installeren in mijn woning (Security Group 4) werkte niet, enz…

En zo werd mijn eerste nacht in mijn eigen bed geen succes. Te veel emoties, te veel onzekerheden. Alleen Ludwine en de vele telefoontjes van mijn kinderen en vrienden hielden me recht.

Intussen zijn we vier dagen verder en heerst er meer rust in mijn lichaam en geest.

Ik heb uitgebreid kunnen praten over het probleem van één van mijn wakers en wat er was gebeurd. Ik geef hem het voordeel van de twijfel omdat het ook voor hem heel onzekere tijden zijn geweest. Zijn moeder is intussen overleden en zijn werksituatie kwam door het overlijden van Johan op de helling. Ik had hem wel beloofd dat ik terugkwam maar wat zijn beloftes waard hier. Zij leven van dag op dag en ik vertrek zonder veel uitleg.

De toestand in mijn huis is terug stabiel, iedereen heeft terug zijn taak opgenomen en soms lijkt het wel alsof er niks is gebeurd. Het leven gaat verder.

maandag 12 januari 2009

Er staat veel op het programma vandaag.

Om 7 uur komen ze mijn slaapkamerdeur opmeten om er een veiligheidspoort voor te zetten. Dit is echt niks abnormaals. Er staan er reeds vijf in mijn woning. Deze is enkel voor mijn persoonlijk slaapcomfort als ik alleen ben.

Ik heb met Ludwine afgesproken dat ze vannacht niet meer in mijn kamer hoeft te slapen. Weeral een stap verder naar een normaal leven. Ik ben een lichte slaper en Ludwine het omgekeerde. Van elke beweging die zij maakt, word ik als het ware wakker.

Om 7 uur komt ook mijn electricien want het kookvuur heeft het gisteren begeven. En er is een starter van een lamp stuk, hoog aan het plafond.

Umali en Alec hebben intussen mijn wagen volgeladen met hout dat ik naar de timmerman zal brengen om ramen mee te maken voor onze nieuwbouw in Sitima. Ook daar wordt alles hernomen. De metsers zijn gestopt met werken even voor kerstmis omdat het achtergelaten geld op was. Voor wat hoort wat en van nog te ontvangen geld kunnen ze niet leven.

Morgen zal ik wel vernemen van hen hoe het nu verder moet. In elk geval wil ik dat het gebouw onder dak komt nog voor juni of juli.

Op onze weg naar Sitima stoppen we even bij de moeder van Matthias, de vrouw die we af en toe wat extra’s geven. Ze staat ons al op te wachten want we hadden haar wat beloofd.

Suiker, olie, rijst en geld voor transport naar het hospitaal. Ze is op haar best gekleed maar oh zo schamel. Haar doorkijkbloes heeft geen knoppen meer en al wat je ziet is een uitgemergeld lichaam en een onderbeen dat totaal onder de zweren zit. Ludwine neemt de veiligheidsspeld waarmee ze haar eigen rok toe houdt en speldt die op de blouse van haar zodat ze een beetje menselijk gekleed is.

Ik beloof om haar in mijn terugweg op te pikken en haar naar het ziekenhuis te voeren.

Als we aankomen in Sitima is de school al volop bezig. Wenende kinderen want het is de eerste schooldag. Weinig kinderen ook. Maar Sam legt me uit hoe dit komt. Ouders moeten 100 MK (=een halve euro) schoolgeld betalen per maand. Vorig jaar werd dat nog al eens door de vingers gezien. Als er niet betaald werd voor een kind, werd het toch toegelaten. Er is protest van betalende ouders hierop gekomen en zo hebben ze de eerste schooldag veel kinderen terug naar huis moeten sturen. Morgen opnieuw en beter. Eerst betalen en dan kan je kind geregistreerd worden. Voor deze 100 MK krijgen de kinderen elke dag een volwaardige maaltijd en onderwijs.

Het lijkt wel of iedereen heeft gewacht met zijn vragen tot ik terug ben. De ene moet dit, de andere wil dat enz…. Te veel hoop gericht op twee mensen.

Ludwine doet haar best om hun noden in te willigen, zij mag dat, zij is hier tijdelijk. Ik let op. Dit is een gevaarlijk spel dat nooit stopt.

Een taak die Johan altijd op zich nam, wordt mijn taak. Instrukties geven en corrigeren.

Ik leg hen uit dat ze elke dag het aantal kinderen moeten tellen en dan per kind zoveel gram rijst of bloem moeten nemen. Ze hebben de slechte, of voor hen goede gewoonte, telkens dezelfde hoeveelheden voedsel te kopen en klaar te maken. Dat heeft als gevolg dat als er weinig kinderen zijn er behoorlijk grote porties worden gegeven. Vooral voor de leerkrachten en het andere personeel. De rest dient om mee naar huis te nemen. Ik heb hier nu een stop op gezet. Geen verspillingen meer. Ze aanvaarden dit met de glimlach maar ik weet dat mijn afwezigheid de kortste weg is naar gewin.

We verlaten de school en rijden verder naar de Umodzi School. Ik wil de dokter die aan deze school verbonden is aan zijn beloofde afspraak houden. Hij zou de kinderen één maal per week komen nazien. Als we in zijn volle wachtzaal komen, komt hij met de breedste glimlach ons welkom heten. Ludwine zegt van hem dat zijn hormonen alle kanten uitschieten. Ik ken hem en kom direkt ter zake. Ik heb geen zin in losse vlotte gesprekjes die enkel mijn tijd in beslag nemen.

Maar ook daar zijn de zaken veranderd. Een nieuwe manager is aangesteld. Velen zijn ontslagen en de gemaakte afspraken moeten vernieuwd worden. We gaan naar de nieuwe manager die ons veel te omslachtig en vriendelijk behandeld. Waarschijnlijk nog nooit twee blanke vrouwen in zijn kantoortje gehad. Ook hier houd ik het kort. Terzake. Ik merk dat hij niet zo snel een oplossing kan geven en stel voor dat ik volgende week wel eens terug kom om te horen wat er besproken is tussen hem en de dokter. Ik heb geen haast, integendeel. Dit geeft me de tijd even rond te kijken in Zomba en op zoek te gaan voor een beter alternatief.

Het is al bijna middag als we de moeder van Matthias oppikken en haar afzetten voor verzorging.

Nog snel even het centrum van Zomba binnen rijden. Ik wil cement kopen zodat ze mijn slaapkamerpoort zo snel mogelijk kunnen installeren en Ludwine heeft de moeder beloofd wat meststoffen te kopen zodat ze haar oogst mais kan verbeteren.

Ludwine is enorm graag gezien bij de mensen en kinderen van Sitima. Ze heeft haar hart op de juiste plaats en helpt iedereen zoveel mogelijk. Mensen als haar zijn een godsgeschenk voor deze arme gemeenschap.

Thuis wacht ons een sobere maaltijd: gekookte aardappeltjes met boontjes en een eitje voor Ludwine. We zetten ons op het terras uit de zon waar een heerlijk briesje waait.

Even overvalt me de eenzaamheid. Is het mijn half biertje dat me week heeft gemaakt of is het de herinnering. Ik besef dat er nog veel van deze momenten zullen komen en twijfels komen op, maar dan komt mijn electricien plots opdagen. Hij komt afrekenen. Ik geef hem een tas water want hij is bezweet en praat wat over zijn werk en kinderen. Hij solliciteert al naar werk in Sitima. Ik beloof niks maar besef dat het voor hem ook moeilijke tijden zijn.

Volgende week: De vriend van Ludwine komt naar Malawi.

Advertenties

~ door koenf op januari 14, 2009.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

 
%d bloggers liken dit: