Afrikaanse begrafenisdienst voor Johan

Vannacht om 2 uur is het beginnen donderen en bliksemen en sindsdien regent het.

Omdat Sam, één van de leerkrachten, me had gezegd dat de dienst om 8 uur zou beginnen in Sitima Parish (de zusters hebben daar een kerkje), had ik ook alles geregeld om tegen die tijd daar te kunnen zijn.

Toen ik dus om 5 uur opstond en de regen even over was, had ik nog de stille hoop met de fiets naar daar te kunnen rijden. Helaas, om 5.30 regende het al opnieuw.

Mijn auto ligt nog altijd in panne ondanks het werk van drie mecaniciens de ganse week. Meestal rekken ze hun werk wat omdat ze bij de blanke ’s middags eten krijgen, wat nsima en visjes door Fanny gemaakt. Fanny maakt grote porties zodat ook haar gezinneke een gratis maaltijd heeft die middag. Ik laat dit gebeuren.

Normaal gezien had mijn auto al klaar moeten zijn maar gisteren gebeurde er iets ernstigs.

Plots hoorde Wilfried een plof en hij ging even buiten kijken. Terwijl één van de mecaniciens onder de auto bezig was met het terugplaatsen van de versnellingsbak, schoof de krik eronder uit met als gevolg dat hij het gewicht van de auto op hem kreeg.

Eigenlijk weet je dan niet goed wat doen. De man kreunde, kon niet meer opstaan, wees naar zijn been en rug. Zijn maat gaf hem wat geld en zei dat hij maar naar het hospitaal moest gaan, niet realiserend dat hij dit absoluut niet kon in deze toestand.

Ik heb dan iemand opgebeld die hem is komen halen en samen hebben we hem, liggend op een mat, in de achterbak van de auto kunnen leggen. Ludwine is meegereden naar het hospitaal.

Uren later werd een geëmotineerde Ludwine terug thuis gebracht. Ze kon de onmenselijkheid van wat ze gezien had in dit voor Malawi goed ziekenhuis, nog niet bevatten. Ze hadden foto’s genomen en alles bleek toch nog mee te vallen. Hij moest wel een nachtje daar blijven. Achteraf vernam ik dat hij bij zijn ontslag uit het ziekenhuis op zaterdag nog altijd geen dokter had gezien voor wat uitleg.

Deze tegenslag maakte ook dat de mecaniciens achter waren op hun schema en mijn auto dus nog altijd niet klaar is.

Transport is hier echt een probleem en iedereen hoopt mee te kunnen rijden vandaag in mijn auto. Grace, Rebecca, Ken, leden van onze ngo YOCE hebben al een paar keer gebeld om te informeren hoe we nu toch in Sitima moeten geraken.

Ik heb dan via via een 4×4 kunnen afspreken en hij zal ons tegen een dagprijs (zonder benzine) naar Sitima brengen.

Het zijn onvoorziene uitgaven die ik veel liever in het project zelf zou steken maar we hebben geen andere keuze vandaag.

Uiteindelijk verneem ik van Grace dat de dienst pas om 10 uur zal beginnen en moet ik iedereen terug opbellen om andere afspraken te maken.

Onze gehuurde 4×4 met chauffeur is stipt op tijd, zo ook de dames. On-Malawees stipt.

Het regent nog volop en de weg is barslecht. Op vele plaatsen is al het zand weggespoeld maar we bereiken de kerk op tijd.

Als we binnengaan zijn ze nog bezig met de vloer te vagen, enkel zuster Stella (één van onze trusties) en een andere zuster zitten al in de kerk. Het is er muisstil en weemoed overvalt me.

Dit gaat niet gemakkelijk worden. In zo’n serene sfeer ga ik mijn tranen niet in bedwang kunnen houden. Geleidelijk aan komen de mensen binnen en als ook de pastoor er is, begint de mis. Eerst dacht ik nog dat iedereen zou wachten op minister Callista Chimombo die van Lilongwe moest komen en wegens de hevige regen ook verlaat was, maar zo zijn de zusters niet, tien uur is tien uur, met of zonder haar. Ze hebben gelijk.

Vele mensen zijn door het slechte weer niet tot aan de kerk geraakt waardoor Mofolo, de directeur van de CBO en gekleed in een plastieken broek, een beetje ontgoocheld de mensen toespreekt. Voor mij is alles goed. Echt gelovig ben ik niet maar op zo’n dagen of momenten komt altijd de zin : “Heer, laat deze kelk aan mij voorbijgaan” door mijn hoofd gespookt.

Ondanks het feit dat de zuster prachtig zingt, dat iedereen prachtig zingt, klaagzangen, kan de mis niet snel genoeg gedaan zijn voor me. Ik heb zitten wenen van begin tot eind en telkens ik dacht: nu moet het gedaan zijn, kwamen er opnieuw tranen op.

Ludwine vroeg me of deze Afrikaanse begrafenis niet zwaarder was dan deze in België en ik had hier geen antwoord op toen, maar achteraf gezien, het was zwaarder, alleen weet ik niet waarom. De enige uitleg die ik hiervoor heb, is dat hun ingetogenheid, hun eenvoud, het niet onder woorden brengen van hun medevoelen, maakt dat het zo zwaar aanvoelt.

Als de mis gedaan is, komt juist Callista aan. Iedereen begeeft zich daarna naar ons schooltje want daar zal de begrafenisdienst verder gezet worden. Wij passeren met onze wagens de lokale bevolking die met blote voeten ploeteren in de modder. Ik schaam me om deze ongelijkheid.

Als we aankomen aan het schooltje beginnen onze leerkrachten en koks met het klaarzetten van bankjes en stoelen. Zo gaat dat, niet op voorhand alles klaarzetten met dit weer want er is veel kans dat alles ook weer terug binnen moet. Intussen is de regen gestopt en we zetten ons op de kinderbankjes. Ook Callista. Dit is niet zo eenvoudig, zo’n rijzige dame op een kinderbankje. Maar het siert haar dat ze er geen probleem van maakt.

Als alles buiten is gezet, nemen we plaats op stoelen aan het enige kleine tafeltje dat ze hebben. De speeches kunnen beginnen.

Ik had ook een speech voorbereid, zelfs in chichewa, maar het is niet gelukt hem zelf te lezen. Alice, een lid van onze YOCE, heeft die taak op haar genomen. Ik vind het een beetje spijtig want ik had dit heel graag zelf gedaan, helaas, ik was gewoon niet in staat om ook maar één woord met betrekking tot Johan uit te spreken.

Daarna kreeg iedereen een lokaal gebrouwd non-alcoholic biertje en een bord vol rijst met groentjes en een klein stukje geit.

Normaal gezien mogen de welgestelde lichamen na de speeches in een lokaal plaats nemen waar ze uit het zicht van de gewone mensen zitten en waar ze een flink bord eten krijgen.

Niet vandaag dus. Ik had hen voorgesteld, Johan indachtig zijnde, dat iedereen een gelijke portie voedsel zou krijgen. Er is veel en goed gegeten.

Het is ook de eerste keer dat kinderen me “thank you” zeiden toen we hen bij het naar huis rijden passeerden. Normaal gezien komt er enkel: sweety of video uit hun monden.

Als we thuis aankomen, zijn de mecaniciens met mijn auto weg, proefritjes maken. Ik ken dat wel dus ik bel hen op om te zeggen dat ik thuis ben en ook verwacht van hen dat ze naar mijn huis komen. Na tien minuten zijn ze er. Alles werkt goed blijkbaar, maar ze willen toch nog een half uurtje rondrijden om iets uit te testen. Blijkbaar ben ik iets te vroeg thuis gekomen en heb ik hierdoor hun shopping gestoord. Geen probleem zeg ik, ik ga mee want ik heb nog 30 kg nagels te kopen in het centrum en zo kan ik die maandag meenemen naar school en kan de timmerman het dak erop leggen. Dat is een tegenvaller. Ze proberen nog even met te zeggen dat de zetels vol smeer hangen en ik dus bevuild zal geraken, maar dat is op een dag als deze het minste van mijn zorgen. En zo rijden we allen naar het centrum, drie mecaniciens, Ludwine en ik. Waarom ze met z’n allen meemoeten is me een vraag. Onderweg knoeit hij wat met de versnellingsbak en dat er toch nog iets mis zit en dat ze daarom nog even moesten proefritjes rijden maar eens ik mijn nagels gekocht heb, blijkt dit euvel plots hersteld, de versnellingsbak werkt weer. Ik weet niet wat ik er van moet denken. Je moet hier opletten dat je niet alles in twijfel trekt wat ze zeggen. Soms is het ook gewoon waar.

Ik onderhandel met hen over de afrekening en zeg dat ik moe ben en de onderhandeling wil afsluiten. Yes, it is a bad journey for your, weet hij me nog te zeggen. Inderdaad, het was een heel zware dag en ik ben volledig leeg.

Ik eet nog wat yoghurt en graantjes en voer een gevecht met de slaap. Eens het nieuws voorbij ga ik slapen en hoop ik dat ik morgen alles een beetje verwerkt zal hebben.

Wilfried heeft van het hele gebeuren een film gemaakt als aandenken voor de familie en kinderen van Johan. Ik wil hem pas zien als alles klaar is, niet te dikwijls mezelf martelen met deze beelden en gezangen. Maar voor zover ik Wilfried intussen ken, gaat dit een pareltje worden en een eeuwig aandenken aan Johan. Bedankt Wilfried!

Advertenties

~ door koenf op januari 27, 2009.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

 
%d bloggers liken dit: