Leuven – Wechelderzande

 Vooravond van de geboorte van mijn kleinzoon. De reden waarom ik terug in België ben. Jaren geleden, toen mijn school afbrandde in de vakantie, ontsnapte ik weliswaar aan het gedwongen verblijf (internaat) op die school maar niet aan de bussen er naartoe. Elke dag op en neer. Zeven jaar lang, winter en zomer. Ik kon niet begrijpen waarom mijn ouders mij soms uren in de vrieskou lieten wachten aan de bushalte terwijl ze zelf lekker warm aan het ontbijt zaten. Jaren heb ik van geen bussen moeten weten en zie, het is zondagavond, bijna donker, en ik zit op de bus richting Wechelderzande, mijn echte thuis waar ik de nacht zal doorbrengen. Mijn ipod is mijn gezelschap en maakt een busrit korter en aangenamer. Maar hij ligt nog naast mijn bed, in het appartement te Leuven. Deze rit had ik niet voorzien, het is een ingeving van het laatste moment . Ik vloek even want wat nu? Mensen genoeg anders om een babbeltje mee te slaan maar iedereen kruipt weg in zijn zetel en hoopt dat de plaats naast hem/haar vrij blijft. Alsof we besmettelijk zijn. Omdat er geen alternatieven blijken te zijn om van gedachten te wisselen, neem ik mijn computer maar uit mijn tas en trek mij terug in mijn eentje, zoals iedereen in de bus. Filip, de zoon van Johan, die mij momenteel vervangt in Malawi, heeft een sms’je achtergelaten op mijn gsm. Af en toe zijn er wat praktische zaken die hij eerst met mij wil overleggen alvorens tot actie over te gaan. Hoe langer hij er is, hoe minder berichtjes. Ik weet dat hij deze drie weken alles van zichzelf zal geven. Gelukkig vertoeft hij de ganse tijd in aangenaam en mooi vrouwelijk gezelschap. Dat maakt alles draaglijker en zorgt voor extra energie. Als ik zijn dagboek lees, leef ik mee, ik ween waar hij moet wenen, ik ruik wat hij ruikt en voel wat hij voelt. Ik ken elke bocht en elke straat, elk kind, man of vrouw. Niets is mij onbekend en wat er niet staat, vul ik zelf in, alsof ik één ben geworden met hem. De speciale band die hij had met zijn vader slaat over naar mij. In Wechelderzande ga ik voor de derde keer orde op zaken stellen in de woning die ik met Johan deelde. Alles staat er nog, alles ademt er nog zijn aanwezigheid. Alleen ik ben intussen veranderd, ik verdraag hem weer, ik kan zijn kleding en meubels weer aanraken en liefhebben. Van wegduwen naar koesteren, een lange weg die ik telkens moet afleggen, een ervaring die ik nog ken uit de periode na de dood van Karel. De woning die ik wilde verkopen, moet niet meer weg. Alles mag weer blijven zoals het was. Op de vooravond van de bevalling van mijn dochter, gieren andere emoties door mijn lijf. Mijn onrustige dochter loopt heen en weer en ik loop mee. Ik ben al heel de dag met haar op stap. Onder de middag gaan we iets eten en spreken af met Koen, haar partner, in de bibliotheek te Leuven. Heerlijk oord trouwens, eten en lectuur samen, ik kom er zo graag. Ik heb geen honger (teveel pralines ter compensatie gesnoept vrees ik) en bestel enkel een Westmalle Trapist. Ik voer uitgebreid discussies en geniet van mijn gezelschap. De dag vliegt voorbij en terwijl mijn dochter met dochter Hannah en man Koen nog even iets gaan eten in via-via, blijf ik bij hen thuis achter. Ik wil dit geluk niet verstoren nu. Voor de laatste keer met drie. Seffens gaan ze met twee (drie) naar het ziekenhuis waar de geboorte van mijn tweede kleinkind in gang zal worden gezet. Hannah gaat haar bedje in en ik ga slapen op mijn vertrouwde plekje op de zolder, de plaats waar ik de eerste maand van mijn verblijf in België heb geslapen. Mijn woning, mijn stek, mijn thuis, noem het zoals je wilt, ik heb ze en ik heb ze niet meer. Ik overnacht waar ik ben, ik ben een nomade en een huisbezitter. Flexibel en vasthoudend. Ik heb één kleinkind en morgen hoogstwaarschijnlijk twee. Onwezenlijk en toch zo reëel. Ik heb het gevoel dat mijn leven één grote paradox is. Ik consumeer en bevredig alle behoeftes bijna onmiddellijk terwijl ik het boek lees “Het kan wel, armoede hoeft niet” van Peter Singer. Morgen is er weer een andere dag, een andere dag voor mij en een nieuwe eerste dag voor mijn pasgeborgen kleinzoon??? (de naam mag ik nu nog niet weten)

Advertenties

~ door koenf op september 16, 2009.

Eén reactie to “Leuven – Wechelderzande”

  1. Dag Mieke,
    Eerst en vooral heel erg gefeliciteerd met je kleinzoon. Door alle drukte van het nieuwe schooljaar, een project in Oostenrijk , en een zware verstuiking heb ik tot hier toe nog niet aan de directie gevraagd of ik een maand persoonlijk verlof kan krijgen om in januari samen mat Christ’l een maand te komen werken in het project.
    Vermits de interims heel erg schaars zijn , vrees ik het ergste. Maar ik hoop dat uitgesteld niet afgesteld wordt en dat ik in de toekomst op een ander moment toch nog eens kan komen.
    Ik wens je ondertussen het allerbeste en misschien tot ziens in januari.
    Annemie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

 
%d bloggers liken dit: