terugkeer van Filip – week 3 (laatste deel)

Dag 17, zaterdag 12/09/09; De meeste dromen…, bezoek aan Blantyre en ontmoeting met de consul van Nederland

Komt het door de malariapillen, door het feit dat ik gestopt ben met roken, door de hoogte, door de warmte, door het weinige voedsel of door iets anders, ik weet het niet, maar ik heb hier al ontzettend rare dromen gehad. Ik droomde dat ik aan een reuzebuffet zat vergezeld met allemaal Nederlanders. Immense tafels vol eten en een hongergevoel dat niet te stillen was; champignonsoep, brood, slaatjes, vis, vlees, rijst, frieten, spinazie, spaghetti, fruitsla met bergen slagroom, taart, koffie met Cognac, … ; ik schrokte gewoon alles naar binnen en iedereen deed me na. Ik word wakker van ontgoocheling omdat ik geen Cubaanse sigaar bij de koffie kon krijgen J

’s Morgens mijn 8 km gelopen en ik geraak stilaan (top)fit. Ik neem geen tijden op, maar mijn tempo ligt gevoelig hoger dan in het begin en tijdens de laatste 2 km slaag ik er in om het tempo nog op te trekken. Mijn ploegje zal op mij kunnen rekenen als ik terug ben. J Oh ja, voor ik het vergeet, gelukkige verjaardag, allerliefste zusje !!!

Vandaag heb ik met Inge en Fleur afgesproken om naar Blantyre te gaan. Blantyre is de grootste stad van Malawi en ligt op een 65 km van Zomba. De bedoeling van onze trip naar Blantyre is dubbel. Enerzijds willen de meiden op zoek gaan naar speeltuigen voor op de “speelplaats” in Sitima (ze hebben nog (vrij veel) geld apart over, dat ze hebben ingezameld). Mag ik hier dan ook een expliciet dankwoordje plaatsen aan alle mensen uit Nederland (ik veronderstel uit Heerlen en omgeving) die deze groep fantastische mensen mee hebben gesponsord! Ook in internationale context kan ik dus stellen, beter een goeie buur, dan een verre vriend, dus nogmaals, erg bedankt noorderburen!!!

Anderzijds hebben we in Blantyre  ook een afspraak met de Consul van Nederland, Margriet. Naar Margriet gaan we het eerst op zoek en we vinden haar vrij snel aan het grote shopping center van Blantyre. Het shopping center van Blantyre, moet echt niet veel onder doen voor Europese shopping centra. Je kan hier echt bijna alles krijgen… Dit is iets heel anders dan wat we in Zomba gewend zijn…

Margriet is een vrouw van 65 jaar, die reeds haar halve leven in Malawi woont. Ze maakt een grote indruk op mij. Langs de ene kant is ze de manager, een vrouw die weet van aanpakken. Recht door zee, ze weet wat ze wil en ze zal zich door niets of niemand laten tegen houden. Langs de andere kant een zeer warme en gevoelige vrouw, met een reuze peperkoeken hart. Zij steunt heel veel weeskinderen en kinderen die een moeilijke jeugd hebben gehad. Ze geeft deze kinderen een tweede kans, door hen eerst op te vangen en dan naar school te laten gaan. Ze gaat nu net door een moeilijke periode, want haar man overleed vorig jaar in november, enkele van “haar” kinderen waren in de voorbije periode betrapt op roken op school en een heel goede vriend van haar was plots erg ziek geworden.

We hebben een heel goede en leuke babbel, bij een lekker “bakje” koffie. Ze luistert naar de verhalen van Inge en Fleur en wil deze meisjes absoluut helpen waar mogelijk. Ze luistert ook zeer meelevend als ik haar over Sitima, Mieke en onzen Daddy vertel. Ze biedt ook aan mij onmiddellijk haar hulp aan, door te stellen dat ze ons kan helpen, met schoolboeken, krijt, … en een constructieve samenwerking in het algemeen. Ik zal Mieke al haar contactgegevens doorgeven, zodat Mieke met haar contact kan opnemen en eens met haar kan afspreken. Ik voel aan dat deze 2 wijze en sterke madammen (die een beetje in hetzelfde schuitje zitten) wel eens veel aan elkaar zouden kunnen hebben (dat hoop ik althans). Margriet geeft ons ook heel wat tips mee voor het leven hier in Malawi (over telramen, Malarzia, de taal, waar we wat kunnen vinden, enz.). Ik ben heel blij dat ik haar heb mogen ontmoeten.

Na ons gesprek met Margriet doen we enkele kleine inkopen om daarna iets te gaan eten. Na het eten gaan we opnieuw shoppen. We hebben niet altijd even veel geluk want de krijtbordverf  (verf waarmee je een schoolbord op de muur kan schilderen, waardoor je dus geen schoolbord meer moet ophangen en één van onze prioriteiten) blijkt uitverkocht, een sportwinkel waar we voetbalnetten en wat speelmateriaal wilden kopen was gesloten op zaterdagnamiddag, maar we keren toch terug met aardig wat educatief speelgoed.

Ik heb iets meer geluk want ik vind de TL-lampen die ik zoek voor het gastenverblijf, de Gouda-kaas voor Hanne en Veerle, werkhandschoenen voor de builders en kuishandschoenen voor de cleaners. Het was opnieuw een leuke dag en verrijkende dag, met dank aan Nederland. Graag tot morgen.

Dag 18, zondag 13/09/09; Bezoek directeur, Ku Chawe-dag en “maak de zusjes en hun mama blij-dag”

Op donderdag had ik nog eens contact gehad met de Katrien de vertegenwoordigster van het “Vlaams Agentschap voor Internationale Samenwerking” (het VAIS) te Llongwe. Ze liet me weten dat de directeur vandaag ons project zou komen bezoeken. De directeur is eigenlijk de Administrateur-Generaal (klinkt nog chiquer nietwaar?) van het agentschap en heet Freddy Colson. Zoals afgesproken ontmoet ik hem aan de enige verkeerslichten die Zomba rijk is (of moet ik zeggen arm is). Ik rijd hem voor samen met Hanne en Veerle richting Sitima. Wij zijn met zijn drie, maar ook zij zijn met drie: Freddy, zijn vrouw Liliane en Nathan hun chauffeur. Liliane zit in de e-marketing-business en doet ook commercieel werk voor consultancy bedrijven. Door het feit dat ze in die eerste business zit, neemt ze bijna het volledige bezoek op, met haar zeer professioneel uitziende digitale camera. Ze doet dit om “reclamespotjes” rond ons project te maken en die op relevante websites te plaatsen.

Eenmaal in Sitima zijn beiden erg onder de indruk van wat er al is verwezenlijkt. Ik geef ze een rondleiding door alle gebouwen en vertel over de geschiedenis, de werking en de doelstellingen van ons project. Freddy en Liliane luisteren aandachtig en kijken met veel bewondering rond. We spreken over de grootste noden van het project, zijnde de vorming van de leerkrachten, het vinden van vrijwilligers die voor langere tijd Mieke kunnen komen ondersteunen en logistieke ondersteuning om materiaal van bij ons naar hier te krijgen. Freddy kan rond dit alles niets beloven, maar neemt mijn grieven mee.

Wanneer we in Sitima klaar zijn, het is dan iets over twaalf, vertel ik Freddy dat we op zondag onszelf altijd verwennen met het buffet van Ku Chawe, het luxe-resort op Zomba-plateau, waar hij en Liliane verblijven. Freddy laat weten dat ook zij niets anders op de planning hadden staan dan terug te keren en te eten op hun hotel en voegt er fijntjes aan toe, dat we worden uitgenodigd om op de kosten van het VAIS, samen met hen te gaan eten. Zo gezegd, zo gedaan… we hebben een heerlijke namiddag op het mooie terras, bovenop Zomba plateau. Alsof het nog niet genoeg is dat we super gezellig eten en drinken, worden we op het einde van de maaltijd ook nog getrakteerd op een “apen-spektakel”. Tijdens de koffie merken we een eerste aap (baviaan) op, en dan nog één en nog één, … De apen duiken op om de restjes te komen “stelen” die zijn achter gebleven op de tafels waarop het buffet was uitgestald. De apen, ik schat een 10-tal, grote en kleine, stelen vooral de botertjes die nog in een grote kom staan. Echt grappig om te zien hoe ze het botervlootje openmaken en dan leegzuigen. Ze lopen dan allemaal rond in de tuin en passeren soms op nog geen 2 meter van onze tafel, erg indrukwekkend…

Wanneer we na een, naar Malawese normen, decadente maaltijd terug thuis aankomen zijn de zusjes reeds aanwezig, samen met de mama. dit hadden we de laatste keer afgesproken. De mama had ik vorig jaar ook gezien en het weerzien is hartelijk. Omdat we onszelf al zo hadden verwend, wil ik hen vandaag ook extra verwennen. Het begint met snoep en daarna de Sobo pine-apple, maar het klapstuk is de kledij die ik voor hen mee heb. Zoals misschien al eerder verteld, steekt mijn bagage vol met kledij, speelgoed en knuffels die ik hier achter laat. Ik heb heel wat kinderkledij mee en begin uit te delen. Eerst krijgen de kinderen van Richard allen een broekje, kleedje of hemdje. Wat overblijft is allemaal voor mijn schetekes. Ik beslis om dit zo te doen, omdat ik in Sitima niet de situatie wil creëren, van die krijgt wel iets en die niet (heb niet voor 200 kindjes kleedjes mee). De kindjes van Sitima heb ik al mijn energie en inzet gegeven. Zij hebben kunnen genieten van de schoolreis, de knuffels, het speelgoed en een extra maaltijd met vlees, de kindjes hier in Zomba krijgen mijn kledij. Beste lezer, jullie kunnen zich onmogelijk de blijdschap voorstellen die ik hiermee bij de zusjes en de mama creëer. De glimlachen strekken zich uit van oor tot oor, de sikomo’s kwambiri’s zijn veelvuldig en ze dansen en zingen van blijdschap. Dit allemaal met “afgedankt” materiaal uit onze Westerse luxe-wereld. De mama kan het bijna niet geloven en de altijd zo rustige vrouw, gaat helemaal uit haar dak, wanneer ik hen bij vertrek dan ook nog eens een kilo bananen meegeef. Het zien van die blijdschap ontroert me enorm en opnieuw moet ik een traantje wegpikken bij het besef dat deze mensen, gewoon niks hebben en dat wij nog zoveel van hen zouden kunnen leren…

Morgen begin ik aan de laatste twee volle dagen, zucht, ik ga het hier missen…

Graag tot morgen.

Dag 19, maandag 14/09/09: The mistery of the bananas (laatste deel) en feestje met de groep uit Nederland.

Maandagmorgen heb ik om 6u30 afgesproken met al het huispersoneel (2 nacht- en 2 dagwerkers) om met hen een groepsdiscussie te houden rond de historie met de bananen en over het samenwerken in het algemeen. Omdat ik met hen heb afgesproken, loop ik “slechts” 7 km, maar kom ik thuis toch iets te laat aan op onze afspraak. Ik heb over deze te voeren discussie met Mieke een aantal keer gemaild en ik heb in de voorbije dagen en nachten met ieder apart gesproken en het is me duidelijk geworden dat de spanning die er nu heerst tussen de nacht- en de dagwerkers stamt vanuit een aantal incidenten die er zijn gebeurd in het verleden. Het eerste incident (ook een bananenincident trouwens), moet al dateren van ongeveer 2 jaar geleden. Uit mijn gesprekken met hen is ook gebleken dat ze eigenlijk sinds dan, elkaar het leven af en toe zuur maken met kleine pesterijen (elkaar verklikken, mekaar geen materiaal uitlenen, …). Het hoogtepunt van deze pesterijen, werd ergens in de loop van vorige week bereikt, toen de nachtwakers, bij me kwamen met een doorgeknipte draad van een GSM-oplader. Ik besef op dat moment onmiddellijk, dat die pesterijen proporties aannemen, die echt niet meer gezond zijn en heb op dat moment ook besloten om deze groepsdiscussie te houden. Eigenlijk is achteraf bekeken, groepsdiscussie, het verkeerde woord, omdat eigenlijk ik de enige ben die aan het woord is. Ik doe dit bewust om de toestand niet erger te maken, dan die al is. Ik wilde echt vermijden dat de ene, de andere zaken zou verwijten en dat het een oeverloze welles-nietes discussie zou worden. Ik ga in mijn betoog de “hete” issues wel niet uit de weg. Nadat ik gesteld heb, dat ik helemaal niet graag deze bijeenkomsten organiseer omdat ik van Mieke ook al heb gehoord dat onzen Daddy in het verleden al een dergelijke bijeenkomst heeft gehouden en dat er in de toekomst dus niet te veel meer van dergelijke gesprekken zullen komen, begin ik met een oplijsting te maken van alle kleine en grotere pesterijen die ze elkaar (beide partijen) in het verleden hebben aangedaan. Ik wijs hen erop dat ik dit gedrag op zich eerder in de kleuterschool van Sitima verwacht dan hier in Zomba tussen volwassen mensen. Ik vraag hen wie er kan zeggen dat hij in het leven nog nooit een fout heeft gemaakt. Iedereen maakt fouten, zo is dat nu eenmaal en iedereen knikt instemmend. Ik bouw mijn betoog verder op rond het maken van fouten… Met je eigen fouten kan je twee dingen doen; je kan er uit leren of je kan ze herhalen. Met de fouten van een ander kan je ook twee dingen doen; je kan ze vergeven of je kan ze vergelden. Ik merk op dat ze op deze twee fronten telkens de tweede piste zijn ingeslagen en vraag hen waar dit moet eindigen. Ik zeg dat het bewandelen van deze 2 pistes zich vroeg of laat, altijd tegen zichzelf zal keren omdat deze nooit verbetering, vrede of rust toe laten. Ik vraag hen om daar goed over na te denken en laat het even stil worden. Ik voel dat mijn woorden aanslaan. Ik vertel hen dat ze altijd de eerste pistes kunnen bewandelen (leren uit hun fouten en vergeven) en voeg er aan toe dat wij in België elkaar vergeven door elkaar de hand te schudden. Ik voeg er ook aan toe dat ik dit op dit moment niet verwacht. Ik zeg dat ik best kan begrijpen, dat het omwille van de heersende spanningen, te vroeg is om elkaar te vergeven of dat er omwille van het de gebeurtenissen in het verleden eerst nog dingen moeten gezegd worden. Ik zeg duidelijk dat ik veel liever heb dat ze elkaar geen hand schudden als deze handdruk niet vanuit het hart komt en als daar niet goed is over nagedacht. Opnieuw laat ik het stil worden. Daarna vraag ik wie graag nog wat wil zeggen. De tuinman, de housekeeper en de nachtwakers “have no more words to say”. Op dat moment staat de tuinman op en stapt met uitgestrekte hand naar de nachtwakers toe. Ze schudden elkaar een stevige voorpoot. Ik kan naïef zijn door dit te denken, maar na deze handshake voel ik een soort opluchting bij iedereen. Ik denk dat ze allemaal beseften dat dit zo niet kon blijven duren en dat ze allen blij zijn, dat het werkklimaat weer sereen kan worden. Ik besef dat ik bijna een half uur heb gespeechd en hoop (nogmaals in de hoop dat dit niet naïef is) dat de boodschap goed is overgekomen. De woorden die ik heb gesproken, voelen aan alsof ze door onzen Daddy waren ingegeven. Omdat de opluchting echt te voelen is, kijk ik naar boven en werp hem een kus toe. Voorlopig blijft het een stuk hopen, maar ik hoop echt dat dit hete issue van de baan is en dat Mieke hier geen energie meer zal moeten in steken en dat de mannen in de toekomst zoals ik ze gevraagd heb samen werken als één team, zonder dat ze hiervoor beste vrienden moeten worden… De mistery of the bananas wordt bij deze dan ook (hopelijk) niet meer vervolgd 😉

’s Avonds ga ik mee een klein feestje zetten met de groep uit Nederland die was uitgenodigd door de mensen van wie ze het huis huren (rijke Malawezen). Het is voor mij een verrijking om ook deze kant van Malawi eens te mogen ervaren.

Graag tot morgen.

Dag 20, dinsdag 15/09/09; Aan alle mooie liedjes komt een einde…

Beste lezer, spijtig genoeg, heb ik niet meer de tijd gehad, om mijn laatste dag op papier te zetten.

Ik geef gewoon ter opsomming mee;

  • ik heb een groots officieel afscheid gekregen in Sitima
  • ik geef de fakkel  door aan Veerle en Hanne, die dat sowieso goed gaan doen en die ik ook hierbij nog eens extra wil bedanken
  • ik wil hier ook nog Ludwine en Bart en Vé bedanken voor hun uitzonderlijke steun aan Mieke en het project
  • jullie allemaal bedankt om het dagboek uit te lezen
  • en ik geef toch ook nog dit mee; in het totaal heb ik hier tijdens mijn verblijf 244 355 MK uitgegeven ten voordele van het project; dit betekent; 1221, 78 euro op 3 weken. Eerlijkheidshalve voeg ik er aan toe, dat de kosten iets hoger liggen dan gemiddeld door het aankopen van materialen voor de bouw, maar ze zijn daarom natuurlijk niet minder betaald … Ik hoop dan ook dat ik in het komende jaar op jullie steun zal mogen blijven rekenen om het goede waar Mieke hier mee bezig is, verder te kunnen zetten…

Het ga jullie allen goed en hopelijk komen we elkaar snel tegen.

Dikke kus.

Filipi

Advertenties

~ door koenf op september 27, 2009.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

 
%d bloggers liken dit: