Allerheiligen in Malawi

Twee dagen zijn er nu al verstreken sinds ik het overlijden vernam van Mr. Tsegula, mijn electricien in Zomba en Sitima.

Overal waar ik kom, spreekt men mij hierop aan, of ik het al weet van Mr. Tsegula. Zijn overlijden laat ook mij niet meer los. Vorig jaar is zijn vrouw gestorven en hij laat nu vijf kinderen alleen achter. Hij moet in elkaar gezakt zijn tijdens een bijeenkomst in zijn kerk. Mr. Angoni, de vrachtwagenchauffeur die al mijn groot transport doet, heeft hem in zijn grote laadbak naar het hospitaal gebracht, maar alle hulp kwam te laat.

Er moet iets gedaan worden voor zijn kinderen, maar wat? Eén dezer dagen zal ik hen bezoeken en zien wat ik kan doen.

GetAttachment.aspx

Sam, leerkracht en mijn rechterhand in Sitima, is al vier dagen ziek. Hij heeft pijn over gans zijn lichaam, kan moeilijk stappen en zijn keel is gezwollen waardoor eten en drinken bijna onmogelijk is geworden.

Na een eerste consultatie zonder beterschap in een plaatselijk Health Center, heb ik hem meegenomen naar een Private Clinic.

Bijna alle diagnoses en behandelingen komen op hetzelfde neer. Is dit onkunde van de dokters of hoe moet ik dit interpreteren? Het hele arsenaal van pillen en injecties wordt ingezet om Sam er bovenop te krijgen. Hij krijgt een behandeling tegen malaria met kinine (tabletten en inspuiting), een behandeling met AB (tabletten en inspuiting), een vitaminekuur (tabletten en inspuiting).

Is mijn blank-zijn een reden om hem goed te behandelen of enkel een reden om geld in het laatje te krijgen? De rekening bedraagt juist het dubbel van zijn maandsalaris. Ik zie hem even schrikken als hij dit bedrag hoort en kijkt wat wanhopig naar mij.

Hij weet dat dit een privilege is aan hem, dat ik hem niet wil verliezen in het project. Het is het zoveelste geheim dat we delen. Dit voorrecht om behandeld te worden in een privaat ziekenhuis moet verzwegen worden omdat iedereen in de gemeenschap dit wil.

Omwille van een onverwachte uitgave die ochtend in Sitima, zat ook ik zonder voldoende centjes op zak. In de wachtzaal hangt om de meter een papier met: cash payment, no credit allowed.

Spijtig genoeg ben ik ook hier geen onbekende meer, maar het geeft me wel het recht om later die dag of zelfs de dag nadien de rekening te komen vereffenen.

 

Suzan, de vrouw die door de meeste vrijwilligers wordt geholpen omdat je gewoon niet anders kan. Het leven dat zij leidt, is geen leven meer. Dagen dat ze niks te eten heeft, dat ze blijft liggen op de grond voor haar hutje. Ik heb ze niet meer gezien sinds ik terug ben in Malawi. Haar kinderen wuiven naar mij en elke keer hoop ik dat ik haar te zien zal krijgen. Maar ook vandaag niet. Sommigen zeggen dat ze slaapt in huis, sommigen zeggen dat ze een tijdje elders is, sommigen zeggen….,. Ik maak me ongerust en doe overal navraag maar ik krijg geen antwoord.

Dit is echt abnormaal. Als ze mijn auto hoort en iets nodig heeft, komt ze naar de kant van de weg gestapt en vraagt gewoon wat ze wil hebben. Soms suiker, soms bloem, gewone kleine dingen van elke dag waarmee ze weer enkele dagen kan overleven.

Ik durf geen vrijpostigheid aan de dag te leggen door zomaar in haar hutje binnen te gaan. De mensen rondom haar hebben het ook moeilijk en accepteren het niet dat ik alleen haar help. Ik werk dus steeds met tussenpersonen.

Maandag ga ik gewoon langs, niet binnen, gewoon stoppen voor haar huisje. Ik moet weten hoe het met haar is maar verwacht erge dingen.

 

In deze periode van het jaar ontvang ik veel lieve en ondersteunende mails uit België. Ik moet iedereen mijn verontschuldigingen aanbieden omdat ik niet gereageerd heb op hun mail.

Om zelf niet mentaal leeg te geraken, heb ik mijn computer aan de kant laten staan zodat ik tijd en aandacht kon hebben voor de noden rond mij.

Op mijn manier leg ik in gedachten bloemen op het graf.

Advertenties

~ door koenf op november 2, 2009.

4 Reacties to “Allerheiligen in Malawi”

  1. Lieve Mieke.
    Hoop dat je de kracht, waar dan ook, vandaan kunt halen om dit leed en verdriet te doorstaan.
    Ook hoop en bid ik voor Sam.
    kNUFFEL, rIET cITA vERDE

  2. Toen ik je bericht las wilde ik meteen reageren. Had daarna een afspraak met een zieke vriendin.
    Ga nu weer verder met mijn antwoord.
    Het heeft me de hele tijd bezig gehouden en het maakt me heel verdrietig. Voel me rot vanbinnen en zou willen dat ik bij je was en je zou kunnen ondersteunen. In je eentje is dat heeeeel zwaar.
    Ben ook heel benieuwd naar het verloop van het ziektebeeld van je kleinkind. Je krijgt me nog al wat voor de kiezen terwijl je in Malawi zult denken dat je daar zo nodig bent dat je aan jezelf voorbij loopt. Maar wat heb je ook voor een keus?
    Probeer het vol te houden met de steun van hierboven. Ik schrijf je nog!
    Dikke helpende knuffel van Riet

  3. Dag Mieke
    Veel moed om het allemaal rond te krijgen in Sitima en omgeving.
    Ik hoop dat zowel Adriaantje als Sam aan de beterhand zijn, doe Sam de groeten.
    Ik heb gelezen over je contacten en plannen met de lagere school.
    Als het jou en vooral je plannen kan helpen; we willen wel het loon van een leerkracht voor één jaar betalen als dat onder de 20.OOO MK per maand blijft.
    Laat het maar weten.
    Lieven en Hilde.

  4. Dag Mieke,
    Ik heb papa bloemen gebracht van ons allemaal. Het was een stukje met dieprode bloemen…heel warm tijdens deze winderige en natte dagen.
    Ik stuur je snel nog een mailtje.
    Liefs,
    Nathalie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

 
%d bloggers liken dit: