Wat Suzan betreft, ik ben haar gaan opzoeken in het Mental Hospital te Zomba.

Kan je van armoede gek worden? Het Mental Hospital ligt op enige afstand van het Zomba Central Hospital maar dat zal wel zijn bedoeling hebben. Binnen de muren is het er nochtans heel rustig, een beetje een oase waar veel witte schorten rondlopen maar geen “mensen”. Het woord “patiënten” klinkt me te beladen.

De transparantie die er heerst, verbaast me. Via een doolhof van gangen (het doet me meer aan een ondergrondse bunker denken) word ik tot de afdeling “vrouwen” gebracht. Onderweg naar deze afdeling passeer ik de mannenafdeling en geef mijn ogen de kost. Hier moeten dingen gebeuren die het daglicht niet mogen zien. Voor mijn begeleider is dit dagelijkse kost en een mens past zich nu eenmaal snel aan aan zijn omstandigheden en verlegt zijn grenzen.

Ik weet dat mij hier niks kan overkomen maar ik voel me toch niet op mijn gemak. Als de ijzeren poort wordt geopend door een robuuste bewaker en ik plots op de afdeling “vrouwen “ onaangekondigd alleen word achtergelaten, bekruipt me plots het gevoel om op mijn stappen terug te keren maar het is al te laat. Vrouwen zonder leeftijd, naakt, half gekleed, klampen zich vast aan mij, betasten me overal en dan hoor ik Suzan plots “Mieke” roepen. Ze valt om mijn nek en wil me niet meer lossen. Die schreeuw die door de gangen klonk, ik die haar eerst wil afduwen maar haar laat begaan, besef plots hoe belangrijk deze ontmoeting voor haar moet zijn. Omdat ze niet gezegd krijgt wat ze voelt, spuwt ze heel mijn gezicht onder. De “witte schorten” komen me bevrijden.

In hun bureauke mocht ik alle dossiers over Suzan inkijken. Heel haar leven werd een open boek. Haar opname was blijkbaar nodig. Ze had haar hutje in brand willen steken en gezegd dat ze haar kinderen zou ombrengen. Al wat ze vroeg was eten en hoe het met Mattias was. Ik heb gelogen om bestwil. Het is helemaal niet goed met Mattias, hij gaat niet meer naar school want er is geen zeep om zijn kledij te wassen. Het oudste kind (13 j) is moeder van dienst. Ik ben eten en drinken gaan kopen en deze afgegeven aan haar. Tumult alom natuurlijk, ik had dit moeten weten. De “witte schorten” kwamen tussenbeiden en met een broodje en een fanta verstopte ze zich onder het bureau, als een dier dat bang is zijn prooi kwijt te geraken.. De rest werd weggelegd voor later. Eenmaal terug thuis heb ik zeker twintig minuten onder de douche gestaan. Alsof een wasbeurt niet enkel mijn lichaam maar ook mijn geest kon reinigen om daarna te vergeten.

Sitima beweegt dezer dagen. Het is een waar genoegen om te zien hoe op alle fronten gewerkt wordt. Wat zou ik nu graag op mijn stoeltje onder de mangotree blijven zitten en dit schouwspel gade slaan. Helaas brengt deze “boost” ook voor mij extra werk mee zodat ik alles maar op mijn camera vastleg en achteraf thuis geniet.

Ze zitten met een deadline. Het einde van het schooljaar komt eraan. Iedereen is bezig met het aanleren van toneeltjes, danspasjes, speeches, enz… De drums roffelen gans de tijd en er wordt veel gedanst. Het verlangen is meestal mooier dan de bevrediging, lijkt me hier wel van toepassing want op de dag zelf moet alles goed verlopen.

Ook in de bouw staan ze voor een deadline. Nog voor het regenseizoen willen ze de derde schoolblok onder dak hebben. Ik zou nu zeggen : “dat lukt niet meer”, maar de hoofdbuilder (Mr. Masamba) heeft een hele ploeg sterke mannen opgetrommeld en ik zie het gebouw groeien.

P1010822

De loodgieter sleurt met buizen en kranen en de schrijnwerker weet niet waar eerst te beginnen. Hij heeft het vorige gebouw nog niet af en er staat al een ander te wachten.

En ik, ik shop. Shoppen in Malawi is: bomen uitzoeken om mooie planken te laten zagen voor de deuren, wiremesh van 6mm in stukken van 2 x 6 aankopen ipv 5 mm en 10 m lang zoals Masamba mij heeft opgedragen. Beslissingen die ik ter plekke neem zonder hem te raadplegen, altijd op zoek naar wat voorradig is in Zomba om geen extra transportkosten te moeten betalen en steeds prijs/kwaliteit in het oog houdend.

Mijn dieseltank is leeggereden en net vandaag verneem ik dat er in Zomba nergens nog diesel te krijgen valt. Ik heb het mogen ondervinden. Het restje dat er nog in zit, moet ik sparen om naar een tankstation te geraken. Wanneer er weer te krijgen valt, dat is hier nog de vraag. Hopelijk één dezer dagen want mijn COF (certificate of fitness = onze jaarlijkse autocontrole) vervalt op 11/11. Daarna mag ik betalen als de politie me tegen houdt.

Nog goed nieuws is dat ik een afspraak heb kunnen regelen met Dr. Sajith, tandarts, dertiger, knap, hindoe en werkzaam in het Zomba Central Hospital.

Het was weer even zoeken voor ik de Dental Clinic vond. Geen grotere tegenstelling dan de kliniek en de dokter. Wat komt zo iemand hier doen was het eerste dat bij me opkwam. Misschien zijn geloof? Met een mondmaskertje aan zag ik hem al van verre achter zijn bureau zitten. De kleine patiënt lag in een aftandse tandartsenstoel te wachten. Ik begreep ineens waarom hij eerder die week onze afspraak elders wou laten doorgaan, hij zat verveeld met zijn werkomgeving. Hij verontschuldigde zich voor de kapotte stoel waarop ik kon zitten, voor de slechte weg tot de kliniek, voor dit en voor dat. Hij moet nog maar pas in Malawi zijn en eerlijk gezegd, niks was me opgevallen van wat hij zei. Een mens geraakt gewend.

Maar hij is nog vol goede wil, we hebben gezocht en gezocht tot er een geschikte datum voor beiden was om het project te bezoeken. Vrijdag de 13de. Toen ik hem uitlegde dat dit voor ons een ongeluksdag betekende, heb ik heel wat overtuigingskracht nodig gehad om de afspraak te laten zoals ze was. In zijn geloof zou dit nooit kunnen. Ik ben niet bijgelovig en nr. 13 is nochtans mijn huisnummer in België waar ik woonde met Karel.

“Laten we er een geluksdag van maken” heb ik hem gezegd, doelend op de mogelijkheid dat hij zich zal engageren in ons project.

Als hij echt gelooft dan kan hij hier niet meer onderuit.

Advertenties

~ door koenf op november 13, 2009.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

 
%d bloggers liken dit: