Passievruchtenconfituur op Valentijn

Het is niet erg als woorden meer tot de verbeelding spreken dan de werkelijkheid is zolang ze maar waarheid bevatten.

Valentijn heeft zijn intrede in Malawi niet gemist. Weken vooraf stond de dag aangekondigd in kranten, winkels en hotels.

Ook zo in mijn geliefd zondags paradijsje Ku Chawe waar de festiviteiten begonnen op vrijdagavond, twee dagen voor Valentijn.

Wat moet je met zo’n dag in zowat het armste land van de wereld?

Negeren was moeilijk. Eraan deelnemen ook want zeg nu zelf, twee alleenstaande vrouwen die samen Valentijn vieren, het zou mensen op gedachten kunnen brengen die in Malawi niet toelaatbaar zijn.

Vandaar dat we (Christel en ik) besloten om het feest op vrijdag en zaterdag aan ons te laten voorbijgaan en enkel op zondag naar gewoonte onze brunch in de Ku Chawe te consumeren.

Het werd een zonovergoten dag vol rood, hoge hielen, uitdagende kledij en rode rozen waar een lokale groep dansers het geheel afsloot met een traditionele paringsdans.

Valentijn is zijn naam hier nog waard.

En wij? Wij hebben genoten van wat we zagen, genoten van onze gesprekken over mannen en de liefde, over de passie en het gemis er aan.

De verbeelding die zoeter was dan de werkelijkheid.

Volgens mij was het totaal onbewust maar eenmaal thuis heb ik passievruchtenconfituur gemaakt. Ze zijn in deze tijd van het jaar rijp en ze staan in mijn tuin. Eén ding weet ik intussen zeker: passievruchtenconfituur smaakt zuur en dit is geen verbeelding maar werkelijkheid.

Sitima laat niets aan de verbeelding over. Of toch, maar dan in omgekeerde richting. De situatie is meestal grauwer dan je op het eerste zicht vermoedt.

Dat mocht ook Christel ervaren. Zij heeft niet alleen de twee Memorial Days (een generale repetitie en een echte) in beeld vastgelegd voor de familie van Johan en mijn kinderen maar ook het dagdagelijkse leven van een Malawees kind.

De Ark, een kleuterschool in Kessel-Lo had ons project, samen met nog een project in Zuid-Afrika, gekozen om mee samen te werken en indien mogelijk te sponsoren.

Het is de bedoeling deze kleuters te laten kennis maken met het leven van een kind in een ontwikkelingsland. En omgekeerd.

Vijf uur ’s ochtends was ons een beetje te vroeg om al aan het bed (mat) te staan van het te volgen kind. Maar zes uur of half zeven dat zagen we nog zitten.

Waarom we armoede soms mooi vinden, weet ik niet maar ik heb met tranen in mijn ogen staan kijken naar het ochtendritueel van wassen en aankleden. Ongenadig hard en tegelijkertijd ontroerend mooi. Een kind dat geen kik geeft als het met een steen wordt ingewreven, zelfs in het gezicht. Een kind zonder ouders dat wordt grootgebracht door haar grootmoeder die alle energie nodig heeft om haar zelf op de been te houden. Ze slaapt met dit kind samen op een dun stuk stof in een muffig hutje zonder licht. Ik moet er niet aan denken hoeveel insekten daar in de nacht ook ronddolen.

Er is geen tijd om eten te maken in de ochtend en er wordt een cassave uitgespit als ontbijt. De grootmoeder breekt het nog in drie stukken want de kindjes van de buren zijn intussen ook toegekomen. Ze willen wat graag mee op de foto. Eén kindje begint zelfs te wenen omdat zij niet de prinses van de dag mag zijn.

We volgen haar op weg naar school, in school, tijdens de maaltijd en terug naar huis.

Ik geniet van zulke dagen, dicht bij de mensen, diep in hun leven maar voor Christel was het wel werken geblazen. Eén keer in volle zon en één keer in de regen.

We hebben ook 200 kindjes in het nieuw kunnen zetten, grotendeels met de kleding geschonken door de groep familie Goos, gedeeltelijk dank zij de sponsoring van Christel die de ontbrekende kledij heeft aangekocht.

Het heeft ons meer dan een week gekost om iederen te kleden maar telkens zaten we voldaan te kijken als we ze in hun outfit op de speelplaats zagen rondlopen.

Maakt geluk een kind mooier of was het enkel de kledij die het kind mooier maakte?

Gisteren, 20 februari, heb ik haar naar de luchthaven gebracht na een maand vrijwilligerswerk in Sitima.

Ik kijk terug op een maand samen-zijn in vrijheid. We hebben beiden al een portie verdriet gekend in ons leven en dat schept een band. Soms hebben we ons gedragen als zotte tieners, soms als sterke dames, soms uitdagend, soms nederig maar altijd in harmonie met elkaar.

Voor de zoveelste keer neem ik afscheid en rijd ik terug naar Zomba.

Eens thuis valt alle stroom uit en ik besluit maar op tijd in mijn bed te kruipen.

Mijn computer is mijn privécinema en dankzij de dochter van Christel staat hij weer vol mooie films.

Love in the time of cholera”. Ik heb genoten en geweend.

Emoties opgewekt door een film en de herdenking van de moord op Karel, 15 jaar geleden.

Advertenties

~ door koenf op februari 21, 2010.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

 
%d bloggers liken dit: