panta rei

Zoals velen had ik lange tijd geen idee van het bestaan van Heraclitus of Simplicius en hun wereldberoemde gedachte: “Panta Rei”.
Pas toen ik op latere leeftijd en met een duidelijk doel voor ogen aan de studies verpleegkunde begon, vernam ik tijdens de les filosofie wat deze woorden betekenden.
Om in de sfeer te blijven en tevens uit te leggen waarover dit dagboek gaat, doe ik dat met een interpretatie van Socrates: “Everything changes and nothing remains till the sum of it flows like a stream”.

De groep UP-studenten (Universitaire Parochie) uit Leuven, samen met het gezin van mijn dochter Birgit, zijn deze namiddag geland in Lilongwe.
Als alles goed verloopt, zie ik haar en mijn kleinkinderen morgenavond na 11 maanden terug.
Ze gaan veertien dagen niet alleen het beste van zichzelf geven in Sitima maar ook het beste terug krijgen van Sitima.

Als de gehuurde bus laat in de avond mijn dochter met man en kleinkinderen afzet aan mijn woning, omhels ik haar met een gewoonte van elke dag.
Vermoeide en slapende kleinkinderen zorgen ervoor dat de gevreesde weerzien emoties achterwegen blijven.
Voor haar is het geleden van 1992 dat ze nog eens voet aan grond zette in Malawi. Hoogtijd dus.

Het was even wennen aan de drukte in mijn huis met twee actieve kleinkinderen. Een heerlijke drukte, een intense drukte, een leven zoals ik het ooit zelf gekend heb.
Ik zie mijn kleinkinderen graag maar ik ben niet de oma uit de boekjes en zal het waarschijnlijk ook nooit worden.
Een kind mag je niet forceren en dus heeft het even geduurd voor ik een kusje uit vrije wil kon bemachtigen. Ik vind het prima zo.

In Sitima school liggen de verhoudingen meteen duidelijk. Terwijl Adriaan van leerkracht naar leerkracht wordt doorgegeven, blijkt de kleine Hannah te actief voor onze kleuters en beheerst zo in de kortste keren het spel.
Wat blijft er hangen in een kinderhoofd van dit alles? Misschien wel niets.

De UP- studenten hebben alvast hun sporen nagelaten, in hun dagboeken, in hun verfwerken, in hun lesgeven, maar vooral ook in hun “zijn”.
Dat je met respect en geduld kan omgaan met kinderen en met elkaar. Dat er ook nog zoiets is als vrijwillig werk verrichten zonder dat daar iets moet tegenover staan.
Op een heel zachte en natuurlijke manier integreerden de studenten in Sitima en in mijn dagdagelijks bestaan. Ik voelde me thuis tussen hen.
Onze laatste nacht brachten we samen door in de woning van KwasaKwasa (Belgische vzw), het huis waar ik 17 jaar geleden Nieuwjaar vierde met mijn gezin.
Die ochtend ontmoet ik Nambewe, de vrouw van mijn vroegere housekeeper Manex . Sinds 2007 staat ze er alleen voor met haar vijf kinderen.
Als ik haar in de keuken van Kwasakwasa ontmoet en omhels, komen de tranen boven en val ik zonder woorden. Ze is nog dezelfde vrouw, heel herkenbaar maar zoveel sterker geworden dan het jonge meisje van destijds.
Daar staan we dan, Nambewe in de weer met potten en pannen, mijn dochter met Hannah en Adriaan en ik ben me bewust van de schoonheid van het moment, een “once in a lifetime”. We zijn een generatie verder. Drie sterke vrouwen samen.

Met een “tot volgende week” neem ik afscheid van dit gezelschap. Zo eenvoudig als de begroeting was, zo eenvoudig was het afscheid. Meer moet het niet zijn.
De busrit terug naar Zomba was een ervaring op zich.
Onze gehuurde bus reed van “departures” naar “ arrivals” op de internationale luchthaven van Lilongwe om er een groep Afrikanen uit Djibouti op te pikken.
Overvol, overladen, luide muziek, tevreden dansende mannen op weg naar huis, mijn benen over de benen van medepassagiers, mijn voeten in de nek van iemand anders, stoppen voor drank en voedsel, stoppen aan de kant zodat iedereen in rij zijn behoeften kan doen, zo duurde deze rit 9 uur in plaats van 5. Een beleving die ik niet had willen missen.
Met respect en veel zorg behandeld, voelde ik me als enige blanke en enige vrouw superveilig tussen de uitbundige Afrikanen.

Met een ander doel voor ogen wil ik mijn afgebroken studies verpleegkunde hervatten.
Over Panta Rei zullen we het waarschijnlijk niet meer hebben tijdens de studies maar zo ervaar ik Malawi, zo ervaar ik mijn leven.
Alles beweegt en ik drijf mee op de stroom.

Advertenties

~ door koenf op augustus 2, 2010.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

 
%d bloggers liken dit: