not just the same

“Just the same” antwoordt Richard als ik hem tijdens het ochtendritueel begroet en vraag hoe het met hem gaat.
Hetzelfde als gisteren en waarschijnlijk ook als morgen.
Er zijn dagen dat ik hem gelijk geef en er zijn dagen dat ik heftig het tegendeel wil bewijzen.
Na 10 jaar samenwonen met zijn vrouw Ida, heeft hun Calvery Church besloten dat het tijd werd dit onofficieel huwelijk officieel te maken.
Ik voel altijd wat argwaan als bestaande situaties plots om verandering vragen. Daar moet een reden voor zijn.
Het blijft gissen maar zoals het plaatje er nu uitziet, hebben de drie partijen hun voordeel binnengehaald.
De kerk heeft zijn schaapjes onder controle, Ida haar man en Richard het geld om zijn toekomst te verbeteren.
Buiten zijn job als housekeeper is hij ook nog accountant. Zijn huwelijk heeft hem uiteindelijk, na aftrek van onkosten, zo’n 40 000 MK opgeleverd. Vier maandlonen.
Trouwen doe je in meer pracht en praal dan je budget aankan. Vele Malawezen zetten zich voor jaren in schulden hierdoor maar niet Richard.
En toch krijg ik de dag na zijn huwelijk te horen: “it’s just the same”.

Elke maandagochtend van 9 tot 11 vergaderen de verantwoordelijken van het Youth Center.
Alle punten die op hun agenda staan, worden besproken. Pas daarna zet ik me bij hen aan tafel en overloop alle items.
Na het vertrek van Veerle, zo’n maand geleden, leg ik de verantwoordelijkheid in hun handen. Ik luister naar hun voorstellen en wensen, neem berekende risico’s want leren gaat met vallen en opstaan, een weg die de vrijwilligers moeten afleggen. Ik geef hen die mogelijkheid, kijk toe en bied aan.
We hebben educatieve boeken gekocht (met dank aan Annabel) en zo de start gemaakt voor een bibliotheek.
Contacten zijn gemaakt met andere youth center en we groeien mee.
Het youth center heeft nu zijn eigen “kassa” en we doen aan fundraising door activiteiten te organiseren: disco met kerstmis (plaatselijke gewoonte), gamecompetion (bao, chess, monopoly, …. ), toneelopvoeringen enz.

Als ik toekom in Sitima Nursery School, ben ik thuis. Mijn wereld in de dorpjes. Stiekem loop ik langs de open ramen en kijk of iedere leerkracht actief is met de kindjes.
Ik zie een grote vis getekend op de vloer en Sam zijn kindjes zitten in een cirkel rond deze vis. Met een grote van schuim gemaakte teerling, wordt geworpen en om beurt moet een kind het getal aangeven dat bovenligt en meteen ook het getal neerschrijven op de plaats waar zij/hij zit.
In de klas van Alexander zijn twee groepen gemaakt. Ze zijn druk in de weer met de prachtige oefenboekjes gemaakt door Annabel. Op het einde van dit schooljaar krijgt elk kind zijn boekje mee naar huis. Ik zie nu al de trotse ouders bij het ontvangen van dit boekje.
Sitima Nursery School groeit en wel in die mate dat Sitima soms wordt omschreven als een “city” tussen de dorpjes.
Onze westerse gewoontes en de passage van blanken is daar niet vreemd aan.

We namen een risico, Filip en ik, toen we onze Sitima Sisters inschreven in de Peter Mutharika (broer president) women league, de dag voor het vertrek van Filip uit Malawi.
Filip heeft hiervoor al zijn charmes ingezet en jawel, we werden toegelaten.
De Sitima Sisters, een meisjesploeg uit de dorpen.
Hoe konden we toen weten wat we nu weten. We zitten in een klas te hoog. Of in twee klassen te hoog.
Enkel de topploegen uit Blantyre en Zomba hadden ingeschreven.
En wij dus ook.
Het vraagt moed en doorzettingsvermogen van onze meisjes om het veld op te gaan, wetende dat ze weer dik zullen verliezen.
Maar ze gaan door, beseffend dat ze heel veel ervaring opdoen en beseffend dat ze kansen krijgen die ze voordien nooit kregen. Ze wisselen gedachten uit met hun tegenspelers en ondanks wat lokaal gelach en gefluit, is er een groot respect vanuit de vrouwenvoetbal voor onze Sitima Sisters.
De Sitima Sisters:” we put them on the map” zeggen ze daar. Goed of slecht nieuws. We staan in de kranten en onze tijd komt nog. Zo is dat.

Om half zes deze ochtend was Karine al op weg naar “haar boeren”.
Zij slaagt alle records wat fietsen betreft. Bijna geen dag gaat voorbij of Karine fietst. En dat terwijl haar motor in haar woning staat te blinken. Geen Malawees die dat begrijpen kan.
Fietsen is dan ook puur genieten, vooral in het heengaan, bergaf en nog in friste van de ochtend. Alleen daarvoor al fiets je naar Sitima.
Ik ook. De terugtocht is van een andere aard. Bergop en in volle zon. Liefst gooi ik mijn fiets in de kant of op een truck of laat hem gewoon staan in school. Ik geraak altijd wel thuis.
Maar Karine, nee hoor, die rijdt het hele traject ook terug.
Karine van Non Profit Belgium. De Belgische vzw waarmee Yoce samenwerkt, is hier voor zes maanden.
Het zou mij te ver brengen haar verhaal hier te beschrijven. Hopelijk staat ze me toe enkele van haar verslagen te linken aan onze site zodat iedereen die het wil, haar werk en ervaringen kan lezen.

Op zijn minst moet ik één glaasje Glenmorangie Single Highland Malt Scotch Whisky in de fles laten voor een goede vriend uit Blantyre. Een man op leeftijd en nog genietend van de “little things that mean a lot”.
Vier uur in de namiddag, echt niet het uur waarop een mens een whisky behoeft maar wat betekent tijd als je dag al om 5 uur begint.
Als de muziek van Linda Rondstadt uit mijn radio galmt en ik moe ben van meetings en boekhouding, moe van denken en organiseren en nog enkel wil genieten van wat de dag nog mag brengen.
“Tu solo tu”: ik word teruggeworpen in mijn verleden met al zijn vreugdes en verdriet.
Waar is de tijd dat ik nog Spaans ging studeren met als enkel doel een vakantie in Argentinië.
Waar is de tijd dat ik zei: “quero que me accompagnes hasta que muera”.
In het leven heb ik niks te willen, ik mag enkel hopen, zoveel is intussen duidelijk geworden.
Zonder te beseffen, ben ik op zoek naar wat me dezer dagen bindt aan mijn verleden.
De film “Rundskop” heb ik twee dagen geleden bekeken en ik was verbaasd over de impact die de film op me had. Ik was ook verbaasd hoeveel waarheid er zat in alle details. Details die ik misschien alleen herken.
Ik heb de ganse film uitgelegd aan een Malawiaan. Kan je begrijpen dat hij niks begreep van mijn verhaal?
Hij heeft nochtans Karel gekend destijds. Hij was zijn assistent in Lilongwe. Hij kent Karel zijn leven, zijn werk, zijn strijd en hij heeft me bij toeval terug ontmoet in Zomba.

Ik geloof in “the little things that mean a lot”.
Op 19/01/2012 , de verjaardag van Karel, wil ik Richard geen gelijk geven.

Advertenties

~ door koenf op januari 19, 2012.

Eén reactie to “not just the same”

  1. amaai wat een boterham ik voel met je leven het leven is te nemen zoals het isw want wat men wil krijgt men toch niet alleszins ikke nie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

 
%d bloggers liken dit: