SPRITE GOES WITH GIN AND COKE WITH BRANDY.

Als ik toekom in Peters Lodge, één van mijn mogelijke eet- en drinkgelegenheden in Zomba, valt me maar één ding op: leegte. Geen auto’s op de parking en geen verbruikers. Een beeld dat Malawi in de greep houdt.

 

Het is al over middag en ik ben wel aan een drankje toe na mijn fietstocht kris kras door het centrum van Zomba.

Het zat niet mee vandaag. Uit slechte gewoonte trek ik meteen naar de keuken om te polsen wat er voorradig is en afhankelijk van het antwoord, bestel ik.

De kok is niet te zien maar wel de serveerster. Ze snelt naar de bar aan de overkant van hun domein. Ik snel mee op weg naar mijn drankje.

En daar zat de kok, samen met ander personeel gezellig te keuvelen. Wat moet je anders doen als er toch geen kat te zien valt.

“Samosa’s?: No, not possible, we have no meat”.

Dan maar vegetarische samosas.

Het maakt toch geen verschil. De kok maakt gewoon wat er voorradig is en is er vlees beschikbaar dan krijg ik beefsamosas ook al bestelde ik vegetarisch.

Zelfs het aantal maakt niet uit. Drie bestellen en er liggen er vier op je bord of omgekeerd. De kok eet graag ook een hapje van zijn bereiding en als hij honger heeft…. dat resulteert zich in mijn bord.

Ik heb me daar al heel lang geleden bij neergelegd en tegenwoordig is het zelfs een kwisvraag. Maar ze zijn supervers en superlekker na een goed uurtje wachten.
Intussen moet ik me maar wat amuseren in de bar. Niemand die zich druk maakt over mij, ik betaal netjes en gedraag me.

Na een klein onderhoud met de kok, vertrekt hij richting keuken.
In de bar bestel ik een cola en neem de krant. Het idee mijn tijd toch nuttig besteed te hebben, zit diep geworteld.

Wat tijdsbesteding betreft, daar denkt een Malawees anders over. In de kortste keren zit ik verwikkeld in een discussie met de barman en… de kok, over voetbal nota bene.

“No flour” zei de kok en hij bestelt zich een vol glas brandy en een special (lokaal bier).

Even vermoed ik een complot maar de realiteit is erger dan ik dacht. Geen bloem meer te krijgen en de suiker is vier keer de prijs van een jaar teug.

Een plaatselijk artiest komt binnen gewandeld. Hij heeft net de lodge voorzien van zijn kunstwerken en wat verdiend. Hij toont me zijn specialiteit en ik kan de kunst er niet van inzien. Ik wil hem niet ontmoedigen en zeg dat ik zijn werk kan appreciëren. Dat antwoord deed deugd want hij bestelt meteen ook een brandy voor mij na eerst zelf met één teug zijn vol glas binnengewerkt te hebben.

Ik sta versteld van zoveel drankgenot en de barman voegt eraan toe: “they feel comfortable with a brandy”. Dat zal wel.

En zo zitten we met drie op onze stoeltjes aan de bar, elk met zijn portie brandy, de kok, de artiest en ik, goed bezig met ons “comfortable” te voelen.

En ik voel me ook comfortable na één shot brandy op nuchtere maag op het middaguur. Mijn honger is er meteen mee over.

 

Ik ben deel van het geheel geworden. Malawi dat kreunt onder de problemen en waarvoor nog lang geen oplossing in het zicht is.

Geen forex meer in het land, geen fuel te koop. Rijen auto’s wachtend zonder chauffeur aan elk pompstation, hopend dat de “rumors” waarheid worden.

Rijen mensen aan de ingang van winkels, hopend op die twee kilogram suiker die elk nog mag kopen wegens schaarste.

We staan erbij en kijken er naar.
Geen samosa’s wegens geen bloem. Ik vind het niet erg. Ik heb nog lekker brood, thuis weliswaar, zonder boter of beleg want dat hebben gisteren twee inwoners van Malawi meegenomen naar huis voor hun kinderen.

Ik betaal en vraag hoeveel mijn brandy kost. Ik wil niet dat de artiest zijn zuurverdiende geld aan mij besteedt.

“No problem” zegt de barman, “I pay it for you”.

Zo gaat dat dus, niemand betaalt, niemand kan betalen, alleen de eigenaar wordt hiervan armer.

 

Ik fiets bergop huiswaarts met flanellen benen en in het midden van de straat (geen auto te zien) maar wel gewapend met de nodige scans op mijn stick waarvoor ik kris kras door zomba moest.

Mijn namiddag gaat volledig op aan het invullen van de nodige formulieren voor het aanvragen van een subsidie bij de provincie Antwerpen.

Een te klein bedrag voor een te grote nood.

 

ps. Enkele dagen na het schrijven van dit dagboek, overlijdt de President van Malawi.

Een nieuwe periode breekt aan.

Advertenties

~ door koenf op april 9, 2012.

Eén reactie to “SPRITE GOES WITH GIN AND COKE WITH BRANDY.”

  1. mooie tekst maar laat eens iets horen of lezen voor de fans in atwerpen wacht ongeduldig hoor niks lees niks ben je hier gexeest heb je het druk gehad wat nu ben wel triestig

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

 
%d bloggers liken dit: