niet helemaal up to date

Al 2 maanden oud, en ergens vergeten in een mailbox…

Overgang tussen twee werelden.

Ze neemt het me niet kwalijk dat ik haar zomaar veertien dagen achterliet. Integendeel, ze beloont me met nog meer trouw en hondenliefde dan voordien. Haar vertrouwen heeft wat schade opgelopen en dat heb ik deze ochtend proberen recht te zetten. Een zondagse straalblauwe hemel, stilte vooral, beetje fris nog maar alle ingrediënten zijn aanwezig om op deze ochtend een heerlijke wandeling te maken op het plateau. Een mooier welkom kan Malawi me niet schenken. Meteen ook mijn eerste fysieke inspanning na veertien dagen Belgische overdaad.  Ik wil  vooral de overgang tussen mijn twee werelden alleen bewandelen.  Mijn “neen” op een verleidelijk voorstel van een goede vriend kwam ontnuchterend aan.  
Er is weer volop fuel in het land en schaarste maakt begeerd.  Ik heb te lang niet kunnen genieten van het autorijden zodat ik besluit de wagen uit de garage te rijden, mijn Zarya in de bak hijs (ze durft er nog niet inspringen) en Dave, mijn dagwaker vraag om plaats te nemen bij haar.  Het is haar eerste proefritje achter in de bak. En ook haar eerste wandeling op het plateau. Zo ook voor Dave. Ik maak twee zielen blij vandaag. Deze avond is hij één van de uitzonderingen in zijn dorpje die ooit het plateau heeft betreden.  Dave moet mij beschermen en Zarya in toom houden als apen haar aanvallen.  Alleen ben ik overgeleverd aan de krachten van de natuur. Alleen moet ik mijn vrijheid leren behouden.
Drie uur puur genot, mijn hoofd leeg, mijn maag leeg.  Een etentje in mijn geliefd Ku Chawe zit er niet in vandaag.  Ze willen daar geen guard en een hond ontvangen. Hen laten zitten in de bak is me een brug te ver en samen rijden we terug naar huis.
Iedereen tevreden.

Zuinig zijn, is niet altijd de juiste keuze. Ik had mijn koelkast op minimum gezet want er lag nog echte Parmezaan te wachten en mijn “bewaarcompagnon” was zelf het land uit dus koos ik voor de minst slechte oplossing. Dat was een beetje buiten de stroompannes gerekend want zowat alles: heerlijke muffins van Jane, boter, brood, ….lagen te zwemmen in eigen verpakking en het vriesvak was voorzien met een ijslaag om U tegen te zeggen.  Alles ontdooien dan maar.  Alle etenswaren aan Zarya gegeven die dit als een extra beloning zag.  Etenswaren die ik veel beter aan mijn staff had kunnen geven voor ik vertrok. De Parmezaan heeft het wegens zijn ouderdom overleefd.
Het was lang geleden en soms mag ik geen keuze meer hebben maar vandaag heb ik nog eens met plezier aardbeienconfituur gemaakt, jonge zombapatatjes gekookt en worteltjes geschraapt. Een bewuste manier van afstand nemen en terug binnen komen in mijn gekende wereld van soberheid?

“Geen enkel probleem, ik heb leren aanvaarden. Heel graag lees ik het nieuwe boek van Connie Palmen : Logboek van een onbarmhartig jaar. Ik hoor het me nog zeggen en was erg overtuigd van mijn “overmoed”. De lieve schenker (gvdb) had me nochtans vooraf duidelijk de vraag gesteld :” kan ik je dit boek geven?”.
Ik zou het lezen tussen mijn twee werelden in.  Als een adempauze, een overgang, een leven in het boek.
Ik schrijf in boeken. De plaats, de datum en een boodschap. Ik denk dat ik daar later nog plezier aan heb.  
“Op mijn weg van Brussel Zaventem – Frankfurt – Johannesburg – Blantyre (Malawi): 25 mei 2012.  Mijn dochter voorziet het boek met een persoonlijke noot.  Dit is voor altijd.
Eerste vlucht: Het loopt spoedig mis.  Is het de wijn, emoties, afscheid, ik weet het niet.  Tranen met tuiten zit ik te wenen en ik ben nog geen bladzijde ver.  
Even wachten hiermee, maak ik me wijs.  
Tweede vlucht.  Hetzelfde. Ik heb dit keer geen wijn genomen, gewoon water maar ik geraak slechts tot bladzijde 5 voor ik me begin te schamen voor de dame naast me. Ik probeer me te redden door te zeggen dat ik een verkoudheid heb opgelopen in België. Wat niet gelogen was.
Zij gaat naar Botswana voor een georganizeerde safari.  Ze is Duitse. Begrijpt niet goed mijn uitleg waarop ik mijn boek weg leg en zeg: “ Too emotional for me at the moment.   I try it later”.
Derde vlucht: ik laat mijn boek waar het is.  Ik wil niet met dikke ogen aankomen in Chileka luchthaven. Mensen gaan verkeerde conclusies trekken.
“Iedereen verwerkt verlies op zijn/haar manier” “Het is niet nodig om alles terug te lezen”: wijze woorden die ik beaam.
Het boek plakt op mijn ziel en maakte dat ik vandaag een confronterend “neen” zei aan gezelschap. Ik moet even weer bij mezelf gaan wonen voor ik morgen met de fiets de dorpjes inrijd.  Het zal voelen als thuiskomen, ik zal tranen in mijn ogen krijgen en snel overgaan tot de geplande meeting met het Youth Center.
Een bierke op mijn terugweg in mijn lievelingsbar: Two Missed Galls en de overgang is gemaakt.    

 

 

Advertenties

~ door koenf op augustus 6, 2012.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

 
%d bloggers liken dit: